Een anekdote
Buiten de stadsmuren van Delft lag, lang gelee, Glaskasteel Den Delft. Het diende om de stedelingen van voedsel te voorzien. Decennia lang lag het kas-teel in de vuurlinie tussen de Randstad en Het Groene Hart. Ook hier heeft vadertje tijd niet stilgestaan. De Harnaschpolder, de landerijen buiten de slotgracht, hebben inmiddels plaatsgemaakt voor huizen. Desalniettemin is Glaskasteel Den Delft uitgegroeid tot een begrip, een plaatselijk monument dat herinnert aan vroeger tijden. Tegenwoordig huisvest het kasteel nog altijd een levendige plantencollectie (zie Gilde Delfts Groen op het weblog). Voor de regio fungeert het kasteel tegenwoordig als ontmoetingsplek, educatief centrum, activiteitencentrum, en plek voor inspiratie, voor jong en oud gedienden. Daarmee vervult het kasteel eigenlijk nog steeds dezelfde functie als in vroeger tijden: bindende factor voor de samenleving en veilige baak voor mens en dier. Met één belangrijk verschil: vroeger was een kasteel ondoordringbaar en ontoegankelijk, nu is het
transparant en open.
